Spiritual bypass: znaki, że używasz praktyki, aby unikać swojego życia

Przyjaciółka spędziła trzy lata na cichych odosobnieniach, podczas gdy jej małżeństwo cicho się rozpadało. Za każdym razem, gdy jej mąż próbował poruszyć jakiś temat — pieniądze, ich życie seksualne, kto odbierze dziecko — kiwała powoli głową, mówiła coś o "trzymaniu przestrzeni dla jego uczuć" i zjeżdżała na medytację o 5 rano, aby zresetować swój układ nerwowy. To wyglądało jak rozwój. W rzeczywistości było to głównie unikanie z kadzidłem sandałowym.

To jest spiritual bypass. To specyficzny ruch polegający na używaniu praktyki — medytacji, pracy z energią, astrologii, pozytywnego myślenia, pracy z oddechem, kart — aby pominąć emocję, rozmowę lub część swojego życia, z którą nie chcesz się zmierzyć.

Czym to właściwie jest

Termin pochodzi od psychologa Johna Welwooda, który ukuł go w 1984 roku, aby opisać wzór, który ciągle dostrzegał u oddanych medytatorów: rozwinęli prawdziwe umiejętności obserwacji swoich umysłów, a następnie cicho przekształcili te umiejętności w narzędzia do unikania wszystkiego, co niewygodne. Nie złośliwie. Nie głupio. Po prostu niekompletnie.

Ominięcie nie jest synonimem duchowości. Ugruntowana praktyka zdecydowanie pomaga stawić czoła trudnym rzeczom. Ominięcie to specyficzna zniekształcenie, w którym praktyka staje się drzwiami wyjściowymi.

Znaki, nazwane wprost

• Sięgasz po swoją talię, aplikację lub pracę z oddechem, gdy pojawia się konkretny temat lub osoba.
• "Wszystko dzieje się z jakiegoś powodu" pojawia się w twoich ustach, zanim poczujesz cokolwiek na temat tego, co się właśnie wydarzyło.
• Jesteś biegły w swoich wyzwalaczach, ale nie możesz przypomnieć sobie ostatniego razu, gdy naprawdę przeprosiłeś za coś.
• Interpretuješ granice innych ludzi jako dowód na to, że nie zrobili jeszcze swojej pracy z cieniem.
• Złość, smutek lub zazdrość wydają się porażkami praktyki, a nie informacjami ludzkimi.
• Możesz zacytować trzech nauczycieli na temat swojej obecnej sytuacji, ale nie potrafisz opisać, jak to czujesz w swoim ciele.

Zauważ: każdy z tych znaków to zachowanie, a nie tożsamość. Nie jesteś zepsuty, jeśli się rozpoznajesz — większość ludzi, którzy traktują praktykę poważnie, w pewnym momencie styka się z tym. Pytanie brzmi, czy to zauważasz.

Dlaczego to się dzieje

Duchowość daje ci wysokiej rangi słownictwo do wycofania się. "Podnoszę swoją wibrację" brzmi zdrowiej niż "Nie mogę stawić czoła mojej mamie." "Uwalniam to" brzmi mądrzej niż "Udaje mi się, że to w porządku." Język ten jest społecznie nagradzany, czasami w społecznościach, gdzie jest to najbardziej niebezpieczne.

Pod tym kryje się prawdziwy mechanizm. Praktyki kontemplacyjne rzeczywiście uspokajają twój układ nerwowy. To uspokojenie może wydawać się rozwiązaniem — ale nie jest. To regulacja. Jeśli czujesz się spokojniej po medytacji na temat konfliktu, a potem nie masz konfliktu, właśnie uzyskałeś ulgę od bólu, którego nigdy nie leczyłeś.

Test

Kiedy nie jesteś pewien, czy coś jest integracją, czy unikaniem, zadaj sobie jedno pytanie: czy moja praktyka sprawia, że jestem bardziej skłonny do bycia w konkretnej, niekorzystnej sytuacji przede mną?

Dobra praktyka zazwyczaj sprawia, że jesteś nieco bardziej zdolny do szczerej rozmowy, a nie mniej. Skraca przeprosiny i czyni je bardziej bezpośrednimi, a nie dłuższymi i bardziej poetyckimi. Umożliwia ci siedzenie z przyjacielem płaczącym, bez narracji ich podróży.

Jeśli twoja praktyka konsekwentnie pozostawia cię z mniejszym apetytem na zwykłe ludzkie trudności — rozmowy o pieniądzach, rozmowy naprawcze, bycie w błędzie publicznie — coś jest nie tak.

Spróbuj tego

Przez tydzień, za każdym razem, gdy zauważysz, że sięgasz po praktykę (wyciągnięcie karty, ćwiczenie oddechowe, mantra, aplikacja), zatrzymaj się na sześćdziesiąt sekund i zapytaj:

1. Co czuję teraz, w prostych słowach — nie w słownictwie duchowym?
2. Jaką rozmowę lub działanie zamierzam pominąć?
3. Czy praktyka pomoże mi lepiej to przeprowadzić, czy pomoże mi unikać tego dłużej?

Zapisz odpowiedzi. Po siedmiu dniach przeczytaj je ponownie. Zobaczysz wzór. Albo twoja praktyka i twoje życie są w prawdziwej rozmowie, albo używasz jednej, aby ukryć się przed drugą.

To nie jest pytanie podchwytliwe. Czasami naprawdę musisz się zregulować, zanim będziesz mógł działać — to prawda. Ominięcie to specyficzny przypadek, w którym regulacja staje się substytutem działania, wielokrotnie, przez miesiące.

Co zrobić, gdy to zauważysz

Nie moralizuj. Najgorszą reakcją na zauważenie ominięcia jest nowa warstwa duchowego wstydu ("Nawet nie robiłem swojej praktyki dobrze"). To po prostu kolejny poziom tego samego ruchu.

Spróbuj zamiast tego: podejmij jeden mały, nieelegancki ludzki wybór. Wyślij niezręczny SMS. Przeprowadź dwuminutową rozmowę naprawczą. Powiedz coś, co nie brzmi mądrze. Umów się na wizytę u terapeuty, mediatora, księgowego — normalnego profesjonalisty, którego praca nie ma nic wspólnego z świadomością.

Duchowość powinna sprawić, że będziesz bardziej obecny w swoim życiu, w tym w częściach, które nie wyglądają dobrze na zdjęciach. Jeśli twoja praktyka wykonuje swoją pracę, powinieneś zauważyć większą zdolność do konkretnego, a nie mniejszą.

Gdzie praktyka zarabia na swoje utrzymanie

Oto jak wygląda praktyka, która nie omija, dla kontrastu. Medytujesz, a potem masz jaśniejszy obraz tego, o co tak naprawdę chodziło w kłótni zeszłej nocy. Wyciągasz kartę, a ona pomaga ci nazwać coś, czego jeszcze nie mogłeś powiedzieć na głos — a potem to mówisz. Robisz pracę z oddechem, a następnego ranka w końcu odpowiadasz na e-mail, którego unikałeś.

Praktyka była prawdziwa. Tak samo jak działanie.

Nie musisz wybierać między byciem osobą z bogatym życiem wewnętrznym a byciem kimś, kto stawia czoła zwykłej, czasami upokarzającej pracy związanej z relacjami, pieniędzmi i zobowiązaniami. Te dwa elementy powinny się nawzajem wspierać. Kiedy przestają, to sygnał, a nie wyrok.