Spirituele bypass: de tekenen dat je praktijk gebruikt om je leven te vermijden

Een vriend van mij heeft drie jaar lang stille retraites gedaan terwijl haar huwelijk stilletjes uit elkaar viel. Elke keer dat haar man iets probeerde aan te kaarten — geld, hun seksleven, wie de kinderen zou ophalen — knikte ze langzaam, zei iets over "ruimte houden voor zijn gevoelens" en gleed ze in een meditatie van 5 uur 's ochtends om haar zenuwstelsel te resetten. Het leek op groei. Het was, over het algemeen, vermijding met een sandelhoutkaars.

Dat is spirituele bypass. Het is de specifieke beweging van het gebruik van praktijk — meditatie, energie werk, astrologie, positief denken, ademwerk, kaarten — om voorbij een emotie, gesprek of stuk van je leven te gaan waar je niet mee wilt omgaan.

Wat het eigenlijk is

De term komt van psycholoog John Welwood, die het in 1984 bedacht om een patroon te beschrijven dat hij bleef zien bij toegewijde mediteerders: ze hadden echte vaardigheden ontwikkeld in het observeren van hun gedachten, en draaiden die vaardigheden vervolgens stilletjes om tot hulpmiddelen om alles wat ongemakkelijk was te vermijden. Niet kwaadaardig. Niet dom. Gewoon onvolledig.

Bypass is geen synoniem voor spiritualiteit. Een gegronde praktijk helpt je absoluut om moeilijke dingen onder ogen te zien. Bypass is de specifieke vervorming waarbij praktijk de uitgangsdeur wordt.

De tekenen, eenvoudig genoemd

• Je grijpt naar je deck, je app of je ademwerk telkens wanneer een specifieke persoon of onderwerp ter sprake komt.
• "Alles gebeurt om een reden" komt in je mond voordat je ook maar iets hebt gevoeld over wat er net is gebeurd.
• Je bent vloeiend in je triggers maar kunt de laatste keer dat je je daadwerkelijk verontschuldigde voor iets niet benoemen.
• Je interpreteert de grenzen van andere mensen als bewijs dat zij hun schaduwwerk nog niet hebben gedaan.
• Woede, verdriet of jaloezie voelen als mislukkingen van de praktijk in plaats van menselijke informatie.
• Je kunt drie leraren citeren over je huidige situatie maar kunt niet beschrijven hoe het in je lichaam aanvoelt.

Let op: elk van deze is een gedrag, geen identiteit. Je bent niet gebroken als je jezelf herkent — de meeste mensen die praktijk serieus nemen, komen op een bepaald moment hiermee in aanraking. De vraag is of je het opmerkt.

Waarom het gebeurt

Spiritualiteit geeft je een hooggewaardeerde woordenschat om je af te melden. "Ik verhoog mijn vibratie" klinkt gezonder dan "Ik kan mijn moeder niet onder ogen zien." "Ik laat dit los" klinkt wijzer dan "Ik doe alsof dit prima is." De taal wordt sociaal beloond, soms binnen de gemeenschappen waar het het gevaarlijkst is.

Er is ook een echt mechanisme onderliggend. Contemplatieve praktijken kalmeren je zenuwstelsel echt. Die kalmte kan aanvoelen als resolutie — maar dat is het niet. Het is regulatie. Als je je kalmer voelt na het mediteren over een conflict en het conflict daarna niet hebt, heb je gewoon pijnverlichting gekregen voor een verwonding die je nooit hebt behandeld.

De test

Wanneer je niet zeker weet of iets integratie of vermijding is, stel dan één vraag: maakt mijn praktijk me meer bereid om in de specifieke, onflatterende situatie voor me te zijn?

Goede praktijk maakt je meestal iets capabeler voor een eerlijk gesprek, niet minder. Het maakt de verontschuldiging korter en directer, niet langer en poëtischer. Het maakt je in staat om met een vriend te zitten die huilt zonder hun reis terug naar hen te narreren.

Als je praktijk je consequent minder hongerig laat naar gewone menselijke moeilijkheden — geldgesprekken, reparatiegesprekken, ongelijk hebben in het openbaar — dan klopt er iets niet.

Probeer dit

Voor één week, elke keer dat je jezelf betrapt op het grijpen naar een praktijk (een kaarttrekking, een ademhalingsoefening, een mantra, een app), pauzeer dan zestig seconden en vraag:

1. Wat voel ik op dit moment, in gewone woorden — niet in spirituele vocabulaire?
2. Welk gesprek of welke actie ben ik van plan niet te hebben?
3. Gaat de praktijk me helpen het beter te hebben, of helpt het me het langer te vermijden?

Schrijf de antwoorden op. Lees ze na zeven dagen opnieuw. Je zult een patroon zien. Of je praktijk en je leven zijn in een oprechte conversatie, of je hebt de een gebruikt om je voor de ander te verbergen.

Dit is geen trickvraag. Soms moet je echt reguleren voordat je kunt handelen — dat is echt. Bypass is het specifieke geval waarin regulatie een vervanging voor actie wordt, herhaaldelijk, over maanden.

Wat te doen als je het opmerkt

Moraliseer niet. De slechtste reactie op het opmerken van bypass is een nieuwe laag van spirituele schaamte ("Ik deed mijn praktijk niet eens goed"). Dat is gewoon een ander niveau van dezelfde beweging.

Probeer in plaats daarvan dit: maak één kleine, onhandige menselijke keuze. Stuur de ongemakkelijke tekst. Heb het gesprek van twee minuten over reparatie. Zeg het ding dat niet wijs klinkt. Maak een afspraak met een therapeut, een mediator, een accountant — een normale professional wiens werk niets te maken heeft met bewustzijn.

Spiritualiteit is bedoeld om je meer aanwezig te maken in je leven, inclusief de delen die niet goed fotograferen. Als je praktijk zijn werk doet, zou je meer capaciteit voor het specifieke moeten opmerken, niet minder.

Waar praktijk zijn waarde bewijst

Hier is hoe een niet-bypassing praktijk eruitziet, ter vergelijking. Je mediteert, en dan heb je een duidelijker beeld van waar de ruzie van gisteravond eigenlijk over ging. Je trekt een kaart, en het helpt je iets te benoemen dat je nog niet hardop kon zeggen — en dan zeg je het. Je doet ademwerk, en de volgende ochtend beantwoord je eindelijk de e-mail die je aan het vermijden was.

De praktijk was echt. Dat was de actie ook.

Je hoeft niet te kiezen tussen een persoon met een rijk innerlijk leven en iemand die zich presenteert voor het gewone, soms vernederende werk van relaties, geld en toewijding. De twee zouden elkaar moeten voeden. Wanneer ze stoppen, is het een signaal, geen oordeel.